Rouwen lijkt er tegenwoordig soms niet meer bij te mogen horen. Verdriet wordt soms gemakkelijk geduid als depressie of slachtoffergedrag. Huilen is niet hip en cool! Daarbij worden de eisen van de maatschappij aan mensen in het algemeen steeds hoger. Kinderen leven gewoon verder na een ingrijpend verlies en rouwen niet. Niets is minder waar! Kinderen rouwen ook, maar anders! Ook voor hen is het wennen aan de grote leegte met alle gevoelens die horen bij het gemis. Hopeloosheid, schuldgevoelens, eenzaamheid. Elk kind maakt op zijn eigen wijze het verdriet door.